Να σπάσουν τα ταμπού

Η ταύτιση των απόψεων των δύο πολύ αγαπημένων φίλων, με το νόημα του σημειώματος της Καθημερινής, με παρακίνησαν να καταθέσω την δική μου διαφορετική άποψη, προς εμπλουτισμό των ιδεών.

Μετά την μεταπολίτευση και το 54% των εκλογών που κέρδισε ο Κ.Καραμανλής, η αριστερά (δηλαδή όποια πολιτική υπήρξε «αριστερά» του ΠΑΣΟΚ, που δεν συμπεριλαμβάνω στην αριστερά) πήρε την θέση της αντιπολίτευσης και της διεκδίκησης. Ούτε στερεότυπα, ούτε ταμπού. Ούτε λοιδορία ούτε βαριές κατηγορίες. Μόνο πολιτικές θέσεις και παρουσίαση των συνεπειών δεκαετιών διακυβέρνησης των δεξιών κομμάτων (δηλαδή όποια πολιτική υπήρξε «δεξιά» της Ένωσης Κέντρου, που δεν συμπεριλαμβάνω στην Δεξιά), επάνω στην ελληνική κοινωνία, που χαρακτηριζόταν από την συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους, που «έδιναν εργασία» στους πολλούς, οι οποίοι μοιράζονταν το μικρότερο ποσοστό του πλούτου αυτού.  

Σε καμία περίπτωση βεβαίως οι ιδέες της αριστεράς δεν «ηγεμόνευαν ακόμη και εντός κομμάτων, ακόμη και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.» Αυτό είναι ένα τέχνασμα για να της ρίξουν ευθύνες της χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας, δήθεν γιατί διεκδικούσαν και εξασφάλιζαν καλύτερα μεροκάματα, μισθούς και εργασιακά δικαιώματα. Τα ρουσφέτια, οι μίζες, διορισμοί και τα χαριστικά προεκλογικά δωράκια, δεν ήταν ποτέ μέσα στην πολιτική και πρακτική της αριστεράς, έτσι όπως την έχω οριοθετήσει πιο πάνω. Αυτά ήταν εργαλεία των δεξιών κομμάτων για να εξασφαλίσουν ποσοστό στις εκλογές, αφού ήταν υποχρεωμένα να απευθυνθούν στον λαό, εξ αιτίας της δημοκρατίας που είχε εγκαθιδρυθεί.

Η «επιχειρηματικότητα βάσει κανόνων» δεν ήταν ποτέ ανάθεμα για την αριστερά. Το αντίθετο μάλιστα, αφού αυτοί οι κανόνες είναι που ορίζουν την «κοινωνική επιχειρηματικότητα» από την «κερδοσκοπική». Αντίθετα, ήταν το κόκκινο πανί για τους επιχειρηματίες που δεν ήθελαν κανέναν απολύτως κανόνα στην επιχειρηματική δραστηριότητα τους. 

Η ανάγκη ενός μικρότερου και αποτελεσματικότερου κράτους, πάντα ήταν στον σχεδιασμό της αριστεράς στην βάση της ανάπτυξης με κρατικές επενδύσεις, της διατήρησης της υγείας και της παιδείας μακριά από το κυνήγι του ιδιωτικού κέρδους και της μετατροπής τους σε «εμπόρευμα». Τι κράτος πάντα χρειάζεται να υπάρχει και να λειτουργεί. Ο «κρατισμός» όμως σαν νοοτροπία, βεβαίως όχι. «Κρατισμός» είναι η διόγκωση του κράτους με εργαζομένους που δεν χρειάζονται στην πραγματικότητα. Γιαυτό και το κράτος δεν έχει σχεδιαστεί ποτέ, για να μην φαίνεται αν είναι πολλοί ή λίγοι όσοι διορίζονται για ψηφοθηρικούς λόγους.  

Το μεγάλο κράτος δημιουργήθηκε από τις δεξιές κυβερνήσεις που το φούσκωσαν με ρουσφέτια και ψηφοφόρους. Η αριστερά δεν ήταν ποτέ στην κυβέρνηση για να έχει την δυνατότητα να διογκώσει το κράτος. Η επαναπρόσληψη των απολυμένων έγινε για να αποκατασταθεί η νομιμότητα (έστω και μιας δεξιάς συγκυβέρνησης), παρόλο που μέσα στους απολυμένους υπήρχαν εργαζόμενοι από όλες τις παρατάξεις.

Ο «νόμος και η τάξη» εννοείτο από τις δεξιές κυβερνήσεις ως «υπακοή» και «απαγόρευση» κάθε αντίρρησης, διαφωνίας και διεκδίκησης δικαιώματος, ως κατάργηση των συγκεντρώσεων, απεργιών και αντιπαραθέσεων που πολλές φορές κατέληγαν ακόμη και σε θανάτους διαδηλωτών, μετά από στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας για να είναι πιο «αποτελεσματική».

Η «δημοσιονομική πειθαρχία» εξασκείτο από την κυβέρνηση και όχι από την αριστερή αντιπολίτευση. Το πώς μπόρεσε η αριστερά να την εμποδίσει, το ξέρει μόνο ο συντάκτης του σημειώματος.

Ο «εξωστρεφής πατριωτισμός» φαντάζομαι, είχε να κάνει με τις «χαμένες πατρίδες», το «πάλι με χρόνια με καιρούς …» κλπ. Εδώ επειδή οι απόψεις είναι αντιδιαμετρικές σχεδόν, δεν μπορεί να εξαντληθεί σε αυτό το σημείωμα. Ωστόσο, δεν νομίζω πως έχει να κάνει με την χρεοκοπία της χώρας.

Τους τελευταίους μήνες, δεν υπάρχει καμία «ασυλία της Αριστεράς». Ασυλία από ποιους; Ο λαός ψήφισε και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε κυβέρνηση. Για διορισμό ημετέρων και δεξιών είναι αστείο να μιλάει και να κατηγορεί η δεξιά μετά από όσα έχει κάνει τόσες δεκαετίες. Η έκδοση ΠΝΠ γνωρίζουμε καλά πως «νομιμοποιούνται» από τον βαθμό του «επείγοντος» μια κατάστασης. Όλοι γνωρίζουμε πως η προηγούμενη κυβέρνηση εξέδιδε ΠΝΠ και μάλιστα αυθαίρετου περιεχομένου, όχι γιατί υπήρχε κάτι επείγον, αλλά για να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί από την αντιπολίτευση. Η τακτοποίηση συντεχνιακών και άλλων αιτημάτων, είναι έννοιες που χρειάζονται ορισμό, για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Γιατί με τον τρόπο αυτόν, πολύ εύκολα μπορούμε να κατηγορήσουμε τον ΣΕΒ για διεκδίκηση «συντεχνιακών» συμφερόντων.

Σαφώς και υπάρχουν «διπλά στάνταρντς» ! Δεν είναι δυνατόν δύο κοινωνικές ιδεολογίες να έχουν τα ίδια κριτήρια ανάλυσης των καταστάσεων. Υπάρχει ο «δεξιός» τρόπος, υπάρχει και ο «αριστερός» τρόπος (ακόμη και στην συλλογή των σκουπιδιών, όπως είχε πει ο Δούρου, με την έννοια πως ο «δεξιός» τρόπος, δίνει την δουλειά σε ιδιωτική κερδοσκοπική εταιρία ατομικής ιδιοκτησίας, ενώ ο «αριστερός» τρόπος δίνει την δουλειά σε δημοτική μη κερδοσκοπική επιχείρηση κοινωνικής ιδιοκτησίας).

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν ίδια κριτήρια «ήθους» και «επάρκειας», όποιον ορισμό και αν δώσει κανείς στις έννοιες αυτές (γιατί σίγουρα χρειάζεται κάποιος ορισμός για να μπορούμε να συνεννοηθούμε και εδώ).

Εν κατακλείδι, αγαπημένοι φίλοι μου (και από «δεξιά» και από «άκρα-κάποτε- αριστερά», ταμπού υπάρχουν, αλλά είναι διαφορετικά για τις δύο διαφορετικές ιδεολογίες και πρακτικές οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας. Είναι διαφορετικά, γιατί διαφορετικές είναι οι αξίες, οι ιδέες, οι αντιλήψεις για τον «άνθρωπο», οι στόχοι, η καθημερινή πρακτική.

Ελπίζω οι παραπάνω σκέψεις να συνέβαλλαν στον όποιο προβληματισμό γεννήθηκε από το σημείωμα της Καθημερινής.

"Κωλοτούμπα", ειλικρίνεια και αλήθεια.

Μια μικρή ανάλυση της δυναμικής των αλλαγών, σε σχέση με τον "δογματισμό" της ανθρώπινης σκέψης.

Ο Ηράκλειτος είχε πει "τα πάντα ρεί" με στόχο να καταδείξει πως η ζωή είναι μια αέναη κίνηση και γεμάτη από μικρές και μεγάλες αλλαγές σε αντίθεση με τον θάνατο που σημαίνει την ακινησία και την πλήρη απουσία μικρών και μεγάλων αλλαγών (αν και ο θάνατος από μόνος του είναι μια αλλαγή και που αποτελεί την εκκίνηση μιας σειράς άλλων αλλαγών, σε άλλο επίπεδο και ποιότητα).

Με αφετηρία την βασική αρχή της ύπαρξής μας, δηλαδή πως τα πάντα γύρω μας αλλάζουν, μπαίνει ένα θέμα πολύ σημαντικό για την καθημερινότητα μας, αλλά και για ζωή μας ολόκληρη. 

Το θέμα είναι το εξής :  χρειάζεται και μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα σύνολο αρχών με βάση τις οποίες θα πορευτούμε και πότε έχουμε την δυνατότητα να τις αλλάζουμε και με ποιό τρόπο, όταν οι αντικειμενικές συνθήκες αλλάζουν (αφού είναι δεδομένο πως αλλάζουν) ;

Αρχικά, είναι προφανές πως χρειάζεται να έχουμε αρχές, ως κριτήρια μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης στην ζωή μας, ώστε να μην ερχόμαστε κάθε φορά σε δίλλημα για το τι πρέπει να αποφασίζουμε κάθε φορά. Με βάση αυτές πορευόμαστε και αυτές χρησιμοποιούμε για να κάνουμε επιλογές κάθε φορά που βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι, για το ποιόν δρόμο θα πάρουμε.

Το δεύτερο στοιχείο που αφορά στο θέμα μας, είναι το αν μπορούμε να τις αλλάξουμε, όταν αλλάξουν οι αντικειμενικές συνθήκες μέσα στις οποίες είχαμε αποφασίσει να ικανοποιήσουμε τις αρχές αυτές. Η απάντηση είναι πως πραγματικά είναι τεράστιο λάθος να μην λαμβάνει κάποιος την αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών για την συνέχιση της ζωής του. Το λάθος είναι διττό, με την έννοια του ότι οι αρχές που έχουμε θέσει, έχουν λάβει υπόψη τις αντικειμενικές συνθήκες που ίσχυαν κατά την επιλογή τους και με την προϋπόθεση πως θα τις διατηρήσουμε όσο η αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών πιστεύουμε (και αυτό είναι υποκειμενική θέση) πως δεν συνιστά αιτία αλλαγής τους. Το άλλο στοιχείο του λάθους είναι πως με την αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών, η διατήρηση των αρχών που έγιναν αποδεκτές σε άλλες συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή και σε θάνατο, κατά συνέπεια και θάνατο των ίδιων αρχικών βασικών αρχών που είχαμε. Η αλλαγή των βασικών αρχών, πραγματικά είναι κάτι που γίνεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις για τις οποίες μάλιστα μπορεί κάποιος να θέσει και συγκεκριμένες προδιαγραφές, για να αποφύγει την περίπτωση της εύκολης και επιπόλαιης αλλαγής τους.

Το τρίτο στοιχείο που αφορά στο θέμα μας, έχει να κάνει με την διατήρηση μεν των βασικών αρχών μας, ως κατεύθυνση, ως όραμα, ως οδηγό για την ζωή μας, αλλά την προσωρινή ανάκληση ή την περιορισμένη παραβίαση τους, ακριβώς για να ανταποκριθούμε στις νέες αντικειμενικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, χωρίς όμως ποτέ να τις εγκαταλείπουμε και πάντα διατηρώντας την δέσμευση μας να τις ικανοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μετά το "διάλλειμα" που κάνουμε.

Ο "δογματισμός" είναι μια σχολή σκέψης, που θεωρεί πως εφόσον βάζουμε στο ξεκίνημα μιας πορείας κάποιες βασικές αρχές (ύπαρξης, λειτουργίας, αντιμετώπισης, καθημερινής ζωής κλπ.), τις διατηρούμε πάση θυσία και ανεξάρτητα από την αλλαγή των αντικειμενικών αλλαγών. Αυτό έχει ως συνέπεια την μόνιμη, σταθερή και επαναλαμβανόμενη καθημερινή πρακτική, πέρα και πάνω από τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας. Η σχολή αυτή, προσφέρει μια προνομιακή "ασφάλεια" στον ακόλουθο της, την πνευματική "ησυχία" του, αφού δεν προβληματίζεται για τίποτα και βεβαίως την εμφάνιση του ως "ειλικρινή", "σταθερό" και "αληθινό", σε σχέση με άλλους που δεν είναι δογματικοί. Στην πράξη όμως, επειδή ακριβώς δεν λαμβάνει  υπόψη του τις συντελούμενες αλλαγές, πολλές φορές βρίσκεται εκτός πραγματικότητας, την οποία έχει την τάση να διαστρεβλώνει με στόχο την προσαρμογή της στις δικές του "σωστές" επιλογές. Αλήθεια, αν κάνει κάποιος λάθος, πόση αξία έχει για την ζωή το γεγονός πως μένει σταθερός σε αυτό το λάθος, το επαναλαμβάνει με θρησκευτική ευλάβεια και το δικαιολογεί πολλές φορές με αστήριχτα επιχειρήματα; Πόσο χρήσιμος είναι στην κοινωνία όταν ισχυρίζεται πως "δεν αλλάζει τις απόψεις του" , πως "λέει πάντα την ίδια αλήθεια του" ή πως "δεν κοροϊδεύει" τους άλλους;

Από την άλλη μεριά, πότε θεωρείται πως κάποιος έχει "προδώσει" τις αρχές του;  Όταν τις αλλάζει ή όταν εξακολουθεί να τις πιστεύει, παρόλο το διάλειμμα της ικανοποίησης τους, ώστε να ανταποκριθεί στην αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών; Και πρόκειται για "προδοσία" ή άλλη βαρύγδουπη έκφραση ή μήπως για την άσκηση του δικαιώματος του, να αλλάζει τις αρχές του όποτε εκείνος θεωρεί πω είναι απαραίτητο (αναλαμβάνοντας βεβαίως όλες τις συνέπειες της επιλογής του αυτής);

Στην πολιτική, ακούμε συνεχώς για "κωλοτούμπες", για "αλήθειες και ψέματα" που είπε κάποιος στον λαό, αλλά και για "πιστούς και ειλικρινείς" άλλους, που δεν λένε σήμερα αυτά και αύριο διαφορετικά, αλλά είναι πιστοί στις αρχές που πιστεύουν τις οποίες ούτε αλλάζουν, ούτε παραβιάζουν για οποιονδήποτε λόγο. Προσωπικά θεωρώ περισσότερο επικίνδυνη την "δογματική" επιλογή, από εκείνη την επιλογή της προσαρμογής στις εκάστοτε αντικειμενικές συνθήκες, όπου μπορεί κάποιος να "συμβιώνει" με μια κατάσταση, αλλά να μην την "αποδέχεται". Έχω την εντύπωση, πως καθημερινά αποφασίζουμε να συμβιώνουμε και να προσαρμοζόμαστε με καταστάσεις που έχουν ημερομηνία λήξης, ώστε να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις συνέχισης της βασικής μας πορείας, προς τον τελικό στόχο, που είναι η ικανοποίηση των αρχών μας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας κατηγορήσει επειδή κάναμε μια παράκαμψη ή γιατί προσωρινά βγήκαμε από τον βασικό δρόμο που ακολουθούμε, επειδή παρουσιάστηκε κάποιο εμπόδιο που δεν μπορούμε να το διαλύσουμε χτυπώντας το με το κεφάλι. 

 Στο σημερινό πολιτικό τοπίο, δεν υπάρχει κανείς πολιτικός και κανένα κόμμα που δεν έχει κάνει αλλαγές, μικρές ή μεγάλες, στην προσπάθεια του να προσαρμοστεί στις νέες διαμορφωμένες συνθήκες. Ακόμη και το ΚΚΕ έχει κάνει την επιλογή της "πάλης" μέσα στην αστική δημοκρατία, στο αστικό κοινοβούλιο, εφαρμόζοντας ένα αστικό Σύνταγμα και επίσης λειτουργώντας μέσα σε μια "Ευρώπη των λεόντων". Ουσιαστικά και το ΚΚΕ παραβιάζει τις βασικές επαναστατικές αρχές του, αφού "συμβιώνει" με ένα σύστημα που δεν πιστεύει, αλλά το κάνει για να έχει την ευκαιρία να το πολεμάει και να προετοιμάσει τον λαό για την αλλαγή του (αυτό σημαίνει πως "καθαρός δογματισμός" δεν υπάρχει και αυτό είναι παρήγορο, γιατί η ζωή εξαφανίζει εκείνον που δεν προσαρμόζεται).

Ακόμη και η νέα "Λαϊκή Ενότητα" σύμφωνα με την δική της λογική, άλλα έλεγε πριν τις εκλογές στον λαό και άλλα κάνει, διακήρυττε και πίστευε την συνολική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, εργάστηκε για το προηγούμενο μνημόνιο από υπουργικές θέσεις προσπαθώντας να μειώσει τις δυσμενείς συνέπειες του και γενικά ήδη έχει να επιδείξει σημαντική προσαρμογή στις νεώτερες αντικειμενικές συνθήκες. Η αλλαγή που έκανε και η αυτονομία που απέκτησε, της δίνει άραγε το δικαίωμα να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ, την στιγμή που τον υπηρέτησε τόσα χρόνια; Και πότε έλεγε την αλήθεια; Στην προεκλογική περίοδο και μετά ή τώρα που έγινε αυτομόλησε;

Τελικά οι έννοιες "κωλοτούμπα", ειλικρίνεια και αλήθεια, είναι τόσο πολύ σχετικές όσο η διάθεση μας να τις αξιοποιήσουμε δημιουργικά για την εξέλιξη και την πρόοδο μας, ως ανθρώπινο είδος επάνω στην γη.

Ελπίζω οι σκέψεις αυτές να συνέβαλλαν στον προβληματισμό εκείνων που ψάχνουν τα πράγματα λίγο περισσότερο από ό,τι παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ και τους πρωταγωνιστές τους.

Παναγιώτης Γ. Ρεγκούκος

Σχόλιο στο άρθρο του καθηγητή κ.Τάσιου στην εφημερίδα "Καθημερινή"

Γιατί, Όχι Αριστεία !

Ο γνωστός αγαπητός και συμπαθής καθηγητής κ. Θ.Π.Τάσιος, έγραψε ένα σημείωμα σχετικό με την "αριστεία", ως ειδικός δάσκαλος βεβαίως, τόσα χρόνια. Η θέση του δεν είναι ούτε αρνητική ή θετική. Πότε είναι έτσι και πότε αλλιώς, προβάλλοντας τα αντίστοιχα επιχειρήματα.
Πιστεύοντας πως θα συμβάλλω στον διάλογο, σχολιάζω και παίρνω θέση σε συγκεκριμένα σημεία του κειμένου του.
1.       Η αριστεία δεν είναι η "υψηλότερη δυνατή επίδοση" όπως σημειώνει ο καθηγητής, αλλά μια κοινωνική διάκριση για κάποιους που "διαγκωνίστηκαν" και βγήκαν πρώτοι, με τα κριτήρια που έχουν τεθεί. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλοι με "υψηλότερη δυνατή επίδοση" που απλά δεν πήραν μέρος στον διαγωνισμό.
2.       Το λαικό συμφέρον δεν απαιτεί την αριστεία, αλλά μια χρήσιμη για την κοινωνία χρήση της, δηλαδή ένα σχέδιο για την διοχέτευση των ιδιαιτέρων ικανοτήτων που έχει κάποιος, προς την κατεύθυνση της βελτίωσης των όρων διαβίωσης του λαού και βεβαίως την συμβολή στην εξέλιξη του ανθρώπου.
3.       Το ότι, "το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας δεν είναι καθόλου ικανοποιητικό" εξηγεί ακριβώς το γεγονός πως ο τρόπος με τον οποίο καθορίζεται, παράγεται και χρησιμοποιείται η "αριστεία" δεν έχει καμία σχέση με το επιθυμητό αποτέλεσμα που θέλει να έχει η κοινωνία.
4.       Στο σημείο που αναφέρεται στην "ανταγωνιστικότητα" και στην επίπτωση που έχει επάνω στην δόμηση της προσωπικότητας του μαθητή, θέτει εαυτόν σε αρνητική θέση έναντι της "αριστείας", αφού αναγνωρίζει ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Ανάμεσα σε χίλιους μαθητές, αν κάποιον τον ανακηρύξουμε ως "άριστο" αμέσως δημιουργήσαμε εννιακόσιους ενενήντα εννέα εχθρούς του και δυσαρεστημένους από την κοινωνία.  Η "εγωιστική επικράτηση της διάκρισης" όπως αναφέρει, σαφώς διαστρεβλώνει την ανάπτυξη της προσωπικότητας και δημιουργεί ανθρώπους που θέλουν συνεχώς να επικρατούν και να κυριαρχούν επί των άλλων, με τις γνωστές συνέπειες που έχει αυτό στην κοινωνική ζωή.
5.       Στην συνέχεια όμως δηλώνει πως ο ανταγωνισμός είναι μία εκ των φυσικών κοινωνικών συνθηκών. Αρχικά, ότι είναι φυσικό δεν είναι κατ'ανάγκη και κοινωνικό, αλλά σίγουρα ο ανταγωνισμός δεν είναι ο φυσικός τρόπος λειτουργίας του ανθρώπου, αν θέλουμε να δεχτούμε πως ο άνθρωπος έχει διαφοροποιηθεί από τα ζώα και πως οι κοινωνίες που δημιουργεί δεν βασίζονται ή δεν πρέπει να βασίζονται στον "νόμο της ζούγκλας". Ο κοινωνικός τρόπος που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος είναι η συνεργασία και όχι ο ανταγωνισμός. Στην συνεργασία χρειάζεται να εκπαιδεύονται οι νέοι μαθητές και όχι στον ανταγωνισμό.
6.       Περνώντας πάλι απέναντι ο καλός καθηγητής, εκτιμά πως οι μαθητές που δεν εκπαιδεύονται στον ανταγωνισμό, ισοδυναμεί με την παραγωγή "αγνών παρθένων" που θα δυστυχήσουν ως άτομα και δεν θα μπορούν να συστήσουν ομάδα.
Εδώ υπάρχουν δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι πως όποιος ετοιμάζεται για συνεργασία στην κοινωνία, δεν σημαίνει πως θα βγεί αδύναμος και εύκολη τροφή για τους καρχαρίες της κοινωνίας. Η συνεργασία δεν είναι μια αδύναμη και παθητική κατάσταση. Αντίθετα με τον ανταγωνισμό είναι πιο αποτελεσματική, με μικρότερο κόστος άσκησης της και βεβαίως με τελείως ανθρώπινη κατεύθυνση της ισοτιμίας, σεβασμού και αρμονικής συμβίωσης. Το δεύτερο στοιχείο είναι πως η δημιουργία ομάδας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με ανταγωνισμό (γιατί τότε δεν θα είναι ομάδα, αλλά ένας αρχηγός και οι ακόλουθοι του). Αντίθετα, μόνο με συνεργασία μπορεί κάποιος να δημιουργήσει μια υγιή και αποδοτική ομάδα με ισότιμα μέλη που θα είναι ευτυχισμένα και με κοινωνικό ενδιαφέρον.
7.       Στην συνέχεια πάλι μεταφέρεται στην άλλη πλευρά, δηλώνοντας πως η βέλτιστη λύση είναι "ένα κλίμα ευγενούς άμιλλας", όπου και εδώ χρειάζεται να τονίσουμε πως η "άμιλλα" δεν έχει καμία σχέση με τον ανταγωνισμό, αλλά μόνο με την συνεργασία, όπου ο ένας βοηθάει τον άλλον να προχωρήσει, να πετύχει, όχι για να διακριθεί, αλλά για να διευρύνει τα ανθρώπινα όρια και να παράγει συνέχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα για την κοινωνία.
8.       Η Εξυπηρέτηση της ανάγκης του λαού για τη μέγιστη υψηλή απόδοση των επαγγελματιών που τον υπηρετούν, που αναφέρει, δεν χρειάζεται την αριστεία αλλά την συνειδητή ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας, το ενδιαφέρον που θα οδηγήσει στην συνεχή ανάπτυξη και βελτίωση των ανθρώπων που εξυπηρετούν.
9.       Και στην συνέχει η  η προστασία της ευαίσθητης ψυχολογίας των μικρών ηλικιών στην έμμονη προσπάθεια για στενούς στόχους, δεν έχει καμία σχέση με την αριστεία. Αντίθετα επιτυγχάνεται μόνο με την συνεργασία και την άμμιλα, με την σύνθεση των μαθητών σε ομάδες και όχι στον διαχωρισμό τους σε "άριστους" και "μη άριστους". Το θέμα είναι να εφαρμοστούν τρόποι ώστε όλοι να αισθάνονται και να είναι "άριστοι" αλλά όχι ως στοιχείο διάκρισης μεταξύ τους, αλλά ως στοιχείο κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπου ο καθένας δίνει τον καλύτερο εαυτό του.
10.    Συνεχίζοντας την αέναη κίνηση του ξαναδηλώνει ότι "απ’ αυτήν λοιπόν την πληκτική επανάληψη γνωστών πραγμάτων, δεν δικαιολογείται η (αναπάντεχη και συλλήβδην) καταδίκη της αριστείας." Εμ, πώς δεν δικαιολογείται αφού δεν προσφέρει στην κοινωνία παρά μόνο διαίρεση και έχθρα ανάμεσα στους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τους μικρούς μαθητές;
11.   Βεβαίως, συμφωνώ πλήρως με την εξαιρετική και εύστοχη δήλωση του στην συνέχεια κατά την οποία : "Υποθέτω λοιπόν ότι μια δίκαιη κοινωνία αναγνωρίζει την ποικιλότητα των ικανοτήτων των πολιτών της (μαθητών και δασκάλων), και επιτρέπει στους καλύτερους απ’ αυτούς να βρούνε χώρο καλλιέργειας και των δικών τους ιδιαίτερων ικανοτήτων, για λόγους συνταγματικής ισότητας ευκαιριών." Είναι μια σημαντική δήλωση υπέρ της συνεργασίας και όχι του ανταγωνισμού, υπέρ της άμιλλας και όχι της "αριστείας".
12.   Η ανάπτυξη των ικανότερων μελών της κοινωνίας, είναι αυτονόητη και εξαιρετικά χρήσιμη, εφόσον όμως αυτή η διάκριση δεν τους βγάζει εκτός κοινωνίας, δεν τους τοποθετεί σε βάθρο και δεν τους ανακηρύσσει ως "άριστους" σε αντιπαράθεση με τους άλλους που είναι "μέτριοι". Το θέμα είναι τι κάνουν τις ικανότητες τους εκείνοι που τις έχουν. Η συνεργασία ορίζει πως χρειάζεται να τις χρησιμοποιήσουν για να "τραβήξουν" και τους άλλους μαζί τους, να τους δείξει πως "γίνεται" (κάτι πολύ ουσιαστικό για την παρακίνηση τους να προσπαθήσουν και εκείνοι) και βεβαίως να προσφέρουν στην κοινωνία, ανεβάζοντας έτσι τον μέσο όρο και όχι μειώνοντας τον προς την μετριότητα, όπως ισχυρίζονται μερικοί και ό ίδιος ο καθηγητής στις επόμενες αράδες του σχολίου του.
13.    Αλλά πάλι, είναι άκρως δεκτή η άποψη του πως δεν πρέπει να "τιμωρούνται" εκείνα τα παιδιά που δεν είναι "άριστα" και έτσι "να αποκοιμίζουν την λαϊκή απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη με όντως αποδοτικά μέτρα."
14.   Τέλος δηλώνει ότι : "Βλέπετε, τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα παραείναι περίπλοκα για να μπορούν να λυθούν με το λυσάρι μιας ιδεολογίας..." Η γνώμη μου είναι πως δεν υπάρχει λύση έξω από κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία, εμφανή ή όχι, αφού η ιδεολογία αποτελεί την γενικότερη κατεύθυνση για τις επιλογές που κάνουν οι άνθρωποι.

Πιστεύω πως το κείμενο του κ. Τάσιου είναι σημαντική συμβολή στον προβληματισμό για την αξία της "αριστείας" παρόλα τα πισωγυρίσματα που κάνει, που βεβαίως είναι αποτέλεσμα αναζήτησης και έντονου προβληματισμού. Τον ευχαριστώ πολύ.

Παναγιώτης Γ. Ρεγκούκος

Η Ζωή ως "πολιτικό αντιδραστήριο" !

Το αντιδραστήριο στην βιοχημεία είναι εκείνη η ουσία που μια σταγόνα της στο αίμα πχ., βοηθάει στην δημιουργία νέων συνθηκών ώστε να γίνουν μετρήσεις άλλων χημικών ουσιών που αναδεικνύονται.

Η Ζωή λοιπόν, έτσι ακριβώς ήρθε και έπεσε μέσα στο πολιτικό σκηνικό, δημιουργώντας τις συνθήκες για την εμφάνιση όλων εκείνων των προσώπων, των πολιτικών και νοοτροπιών που μέχρι σήμερα κρύβονταν, κάτω από μια "δημοκρατική" επίφαση. Μάλιστα, όλοι τους ήταν οι θιασώτες και υποστηρικτές των δημοκρατικών διαδικασιών, της εφαρμογής του κανονισμού της Βουλής, του Συντάγματος και των νόμων του κράτους και καλούσαν πάντα την κυβέρνηση να σεβαστεί και να εφαρμόσει.

Και τώρα, που η Ζωή ξεκίνησε να βάζει μια τάξη στον θεσμό, να τον λειτουργεί ακριβώς έτσι όπως καθορίσουν οι νόμοι και οι διατάξεις, να προστατεύσει την δημοκρατία από εκείνους που χρησιμοποιούσαν τον θεσμό κατά τα γούστα και πολιτικά ή άλλα συμφέροντα τους, βεβαίως, εμφανίστηκαν ως "θιγόμενοι" κατηγορώντας την για ποιό πράγμα ;  Για το ότι τους "βασανίζει" , τους "ταλαιπωρεί", τους εμποδίζει να χειριστούν τις διαδικασίες κατά το γούστο τους και όχι κατά τις δημοκρατικές αρχές που υπάρχουν και που πρέπει να γίνουν σεβαστές από όλους. Δεν έχουν να της καταλογίσουν παρανομία, παρατυπία ή εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, παρόλο που η "δημοσιοκραφρίλα" κάθε ημέρα προσπαθεί να της αποδώσει στόχους διάβρωσης της κυβέρνησης, αντίθεσης με τον πρωθυπουργό και γενικά ύποπτες προθέσεις.

Επίσης, τώρα καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι έκαναν όλοι οι Πρόεδροι της Βουλής που υπήρξαν μέχρι σήμερα. Τίποτα απολύτως ! Απλά, υπάκουαν στον εκάστοτε πρωθυπουργό και εκλεγμένο κόμμα, εξυπηρετούσαν τα πολιτικά συμφέροντα τους και αποτελούσαν το εργαλείο άσκησης της πολιτικής λειτουργίας μέσα από την χρησιμοποίηση της Βουλής, όχι βεβαίως προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά προς όφελος της πολιτικής που ασκούσαν. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, βουλευτές, αναλυτές και ένας σωρός ανθρώπων στρέφονται απέναντι της, γιατί τους ξεβόλεψε και δεν τους αφήνει να κάνουν τις "δουλειές" τους. Για να μην αναφέρω την ανάδειξη των δυνατοτήτων που έχει ο τρίτος θεσμός της δημοκρατίας, στην δημιουργία επιτροπών και στην ενημέρωση του ελληνικού λαού, αξιοποιώντας το κανάλι της Βουλής (είναι αστείο το επιχείρημα πως το κάνει για προσωπικό marketing, γιατί το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για την ίδια μετάδοση των συζητήσεων της Βουλής και άλλων επιτροπών).

Ένα σημείο που δεν έχει αναφέρει κανείς αναλυτής μέχρι σήμερα, είναι πως η λειτουργία της καταξιώνει την εργασία των υπαλλήλων της Βουλής, με τις γνωστές ξεχωριστές και αυξημένες αποδοχές, που όλοι έχουν κατακρίνει. Τώρα μαθαίνουμε πως οι υπάλληλοι αυτοί (ή κάποιοι από αυτούς), δεν είναι "δημόσιοι υπάλληλοι" ωραρίου όπως οι υπόλοιποι, αλλά εργαζόμενοι σκληρά, χωρίς ωράριο και με τεράστιες απαιτήσεις από την λειτουργία του κοινοβουλίου.

Η Δημοκρατία μας χρειάζεται την Ζωή, για να λειτουργήσει η Βουλή ακριβώς όπως την έχουν καθορίσει η δημοκρατικές αποφάσεις της και έτσι να βγάλει από τις τρύπες τους, όλα εκείνα τα "πολιτικά τρωκτικά" που μέχρι σήμερα διάβρωναν τους δημοκρατικούς θεσμούς για τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα.

Ο "πολύς" "Πιτσιρίκος" λογόκρινε σχόλιο μου στην σελίδα του και μου πρότεινε να κάνω δικό μου blog για να σχολιάζω τα γραφόμενα του. 
Το βρήκα πολύ καλή ιδέα και το έφτιαξα : pregpitsi.blogspot.com
Εδώ λοιπόν θα βρίσκετε συχνά, τα σχόλια μου.
Το πρώτο αναφέρεται στην γνώμη του για τον Γιάνη Βαρουφάκη.
Καλή ανάγνωση !

Ο πρόεδρος, ο πρωθυπουργός, ο ηγέτης ....

Μια λανθασμένη εντύπωση έχει κυριαρχήσει, λόγω της συνεχούς αναφοράς των σχολιαστών και δημοσιογράφων των ΜΜΕ στον τρόπο με τον οποίο παίρνουν τις αποφάσεις οι αρχηγοί γενικώς την οποία ενισχύουν και οι ίδιοι, όταν κάνουν ανακοινώσεις και μιλάνε σε πρώτο πρόσωπο προς το κοινό.

Όντως, είναι εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις μόνοι τους ή όχι; Επειδή η τυπικότητα της θέσης τους απαιτεί την δική τους τελική υπογραφή και την προσωπική τους ανακοίνωση προς την κοινή, σημαίνει ότι κάθισαν μόνοι τους και σκέφτηκαν και αποφάσισαν;
Ακούμε πχ. πως Ομπάμα αποφάσισε την αποκατάσταση των σχέσεων με την Κούβα ή πως ο Πούτιν έδωσε εντολή επέμβασης στην Κριμαία ή ότι η Μέρκελ αποφάσισε ή πως ο Τσίπρας έκανε ανασχηματισμό και έβαλε τους υπουργούς που ο ίδιος επέλεξε.

Μπορεί ο αρχηγός να έχει όλη την "συγκεντρωμένη" προσωπική ευθύνη των τελικών επιλογών και αποφάσεων, αυτό όμως δεν σημαίνει πως τις παίρνει μόνος του. Γύρω του υπάρχουν σύμβουλοι, συνεργάτες, ειδικοί, εκπρόσωποι και διάφορες ομάδες, που μελετούν, σχεδιάζουν, παρουσιάζουν τις απόψεις τους και τις περισσότερες φορές, συναποφασίζουν αυτό που θα εμφανίσει προς τα έξω ο αρχηγός.

Τις ομάδες και τα πρόσωπα που τις αποτελούν, μπορεί να είναι προσωπική επιλογή του αρχηγού, μπορεί όμως και να μην είναι (πχ. μπορεί να είναι του κόμματος που ανήκει, ειδικών επιτροπών μελέτης θεμάτων κλπ.). Σημασία έχει να ξέρουμε πως οι ομάδες είναι εκείνες που "συνθέτουν" τις τελικές αποφάσεις, αν θέλουμε να κάνουμε σωστή ανάλυση των γεγονότων. Οι ομάδες, που διέπονται από συγκεκριμένες ιδέες, έχουν την δική τους πολιτική και ενδεχομένως να εκφράζουν συμφέρονται παραγόντων έξω από το κυβερνητικό περιβάλλον.

Αυτές τις ημέρες τα πυρά της αντιπολίτευσης συγκεντρώνονται στον "αρχηγό οικονομικών" Βαρουφάκη, που μας έριξε στα βράχια, μας χρέωσε 25 δις, μας κατέστρεψε κλπ. Το ίδιο λένε βεβαίως και για τον Τσίπρα, που καθυστέρησε την διαπραγμάτευση και αυτό είχε σαν συνέπεια το Μνημόνιο 3 κλπ. κλπ. Είναι φανερό, πως ουσιαστικά η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτήν που θέλουν να εμφανίζουν τα ΜΜΕ και τα κόμματα, γιατί στην σύγκριση πρέπει να μπαίνουν οι πολιτικές και όχι τα πρόσωπα που τις εκφράζουν, τα οποία μάλιστα είναι και αναλώσιμα.

(Αυτό είναι και ένα σχόλιο για τον "Πιτσιρίκο" που με σημερινό σημείωμα του, σχολιάζει τον Βαρουφάκη με τρόπο που μόνο την προσωπική του blogger ασχετοσύνη διασκεδάζει. Σε άλλο σημείωμα θα γίνω πιο συγκεκριμένος. )

Πώς γίνονται οι αλλαγές

Στην ζωή, προκειμένου να πετύχουμε κάτι, χρειάζεται πριν να κάνουμε το εντελώς αντίθετο. Για να πεταχτούμε μπροστά πάντα χρειάζεται να κάνουμε μερικά βήματα πίσω (παίρνοντας φόρα).  Βρομίζουμε τα χέρια μας για να καθαρίσουμε την βρώμα του σπιτιού μας. Ξαπλώνουμε ακίνητοι στο κρεβάτι για να αναρρώσουμε από μια αρρώστια, ώστε να σηκωθούμε υγιείς να τρέξουμε. Για κάποιο χρονικό διάστημα συνυπάρχουμε με ό,τι δεν αποδεχόμαστε, προκειμένου να μαζέψουμε δυνάμεις για να πετύχουμε στην τελική μας προσπάθεια. Πάντα, χρειάζεται να ζήσουμε προσωρινά,  με τον τρόπο που θέλουμε να ανατρέψουμε, να αλλάξουμε, να τον πετάξουμε από πάνω μας, για να εξασφαλίσουμε την συνέχεια. Εν γνώσει μας, μπορεί να χρειαστεί να κάνουμε τα ίδια λάθη που κάναμε στο παρελθόν, ώστε να κερδίζουμε κάποιο χρόνο και έτσι να διορθώσουμε. Συνειδητά, για λίγο, μπορεί να χρειαστεί να βιώσουμε ό,τι χρειάζεται να μεταβάλλουμε,  για να κάνουμε στην συνέχεια, την ζωή μας καλύτερη. Γιατί μόνο έτσι συμβαίνουν οι αλλαγές. Μόνον έτσι συντελείται η εξέλιξη. Μόνον έτσι περνάμε στο επόμενο επίπεδο της ζωής μας.

Γιαυτό και είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας, μείωση της εσωτερικής μας παρακίνησης και φρενάρισμα της δημιουργικής ορμής μας, το να στεκόμαστε για να κριτικάρουμε την επιφάνεια, χάνοντας έτσι το βάθος. Να διαμαρτυρόμαστε για το βραχυχρόνιο πρόβλημα, παραβλέποντας την μόνιμη μελλοντική λύση και να κλαίμε για την πρόσκαιρη ταλαιπωρία, ματαιώνοντας την μελλοντική επιτυχία. 

Όταν επιδιώκουμε μια αλλαγή, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι όσο γίνεται πιο ανώδυνα, να περάσουμε αυτό το άχαρο στάδιο της προσωρινής δυσάρεστης κατάστασης γρήγορα και αποτελεσματικά, που μπορεί ίσως, να περιλαμβάνει πολλά στοιχεία από το παρελθόν, που όμως ακριβώς επειδή υπάρχει όραμα, στόχος και κατεύθυνση, εξασφαλίζει το επιθυμητό μέλλον.

Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο αν δεν καταστρέψουμε το παλιό, αν δεν χρησιμοποιήσουμε κάποια από τα υλικά που περιείχε, αν δεν το αξιοποιήσουμε για να «πατήσουμε» επάνω του και να εκτιναχτούμε

στο μέλλον.

Όλες οι άλλες φωνές και διαμαρτυρίες, κριτικές και κατακρίσεις, συμβαίνουν για την επιτυχία εφήμερων και φθηνών προσωπικών στόχων, προβολής, δικαίωσης, αναγνώρισης, επιβεβαίωσης, επίδειξης κλπ. με άλλοθι κατασκευασμένες αξίες που υποτίθεται πως δικαιώνουν την φτήνια των στόχων αυτών. Όμως, δεν το καταφέρνουν, γιατί η εξέλιξη είναι η μεγαλύτερη φυσική δύναμη, που δεν μπορεί τίποτα να την σταματήσει.

Ο στόχος της "παραίτησης"

Όταν έχεις προσωπικό στόχο υπεροχής και ανωτερότητας, και τα γεγονότα που σου συμβαίνουν δεν τον ενισχύουν, τότε απομακρύνεσαι πικραμένος. 

Όταν ο στόχος σου είναι η συνεχής βελτίωση, η προσφορά και η "υπηρεσία προς τον λαό", ό,τι και να σου συμβεί, μένεις εκεί, όρθιος, με πληγές, αλλά παλεύεις και προσπαθείς να κάνεις τα πράγματα καλύτερα

. 
Όποιος "τσιμπάει" στην "συγκινητική, υπερήφανη και "τίμια" " υποχώρηση, χάνει τον δεύτερο στόχο που είναι πιο χρήσιμος.

Η ανάλυση των γεγονότων 

Η εκπαίδευση μας, δυστυχώς, έχει δημιουργήσει σε όλους μας έναν τρόπο σκέψης που συνεχώς δημιουργεί εμπόδια και προβλήματα στην ζωή μας.

Ένα από τα πιο βασικά είναι η στάση μας απέναντι σε ένα γεγονός. Τα συνήθη λάθη που κάνουμε είναι τα εξής :

1.      Μόλις αντιμετωπίσουμε ένα γεγονός, υιοθετούμε αμέσως μια «θυμική» στάση απέναντι του, με στόχο την αποδοχή ή άρνηση του. Η αποδοχή συνοδεύεται με ενθουσιασμό, χαρά, πανηγυρισμούς κλπ. και η άρνηση με θυμό, οργή, λύπη, απογοήτευση.

2.      Δεν έχουμε την υπομονή να μελετήσουμε το γεγονός, ως προς τις αιτίες που το δημιούργησαν, τους ανθρώπους που το υποστήριξαν ή το εμπόδισαν, τις συνέπειες που μπορεί να έχει μελλοντικά, την διατάραξη της δυναμικής της κατάστασης μέσα στην οποία συνέβη το γεγονός, την νέα δυναμική που δημιουργείται εξ αιτίας του, τις πιθανές μελλοντικές αλλαγές που θα συμβούν, την θετική ή αρνητική έκβαση του, αφού το μόνο γεγονός που δεν μεταβάλλεται είναι ο φυσικός θάνατος του ανθρώπου.

3.      Δεν εντάσσουμε το γεγονός στο πλαίσιο που συμβαίνει, ώστε να δούμε τις αλληλεπιδράσεις που έχει μαζί με άλλα γεγονότα στο ίδιο πλαίσιο.

4.      Θεωρούμε λανθασμένα, πως το γεγονός είναι «τετελεσμένο», πως δεν μπορεί να αλλάξει, δεν μπορεί να διαμορφωθεί στην πάροδο του χρόνου ή με διαφορετικές ενέργειες και γιαυτό το αντιμετωπίζουμε ως «θάνατο», που όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί «δεν υπάρχει τίποτα στην ζωή που να μην βελτιώνεται»!

5.      Θεωρούμε λανθασμένα, πως το γεγονός είναι «μονόδρομος» και πως δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις, ενώ είναι γνωστό, πως η επιλογή που κάνει πάντα ο άνθρωπος, σχετίζεται με τις συνέπειες της επιλογής του («το μη χείρον βέλτιστον»), και όχι με την  χρησιμότητα της επιλογής, με σκοπό την βελτίωση της κατάστασης.

Τα διαδραματιζόμενα πολιτικά γεγονότα, εντάσσονται σε αυτή την λογική και μάλιστα αποτελούν τα πλέον δύσκολα στην ανάλυση τους, σε σχέση με άλλα καθημερινά γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή μας, ήσσονος σημασίας. 

Αλήθειες και ψέματα

Όταν συμβαίνει κάποιο γεγονός, είναι πολύ εύκολο να διαδώσει κάποιος ψέματα, τα οποία μάλιστα διαδίδονται πολύ γρήγορα, ενώ η απόδειξη για το αν είναι όντως ψέματα ή όχι, χρειάζεται κάποιος χρόνος και επιπλέον νεώτερα γεγονότα που να το αποδεικνύουν. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει με την νέα κυβέρνηση και τις προσπάθειες που έχει ξεκινήσει από την ημέρα της εκλογής της.

Δεν θα αναφέρω τα καθημερινά ψέματα για γεγονότα που δήθεν θα συνέβαιναν την επόμενη ημέρα, από Δευτέρα κλπ. και που ανατρέπονταν αμέσως και με έντονο τρόπο.

Στο σημείωμα αυτό, θα αναφέρουμε τα κυριότερα ψέματα που έχουν κυκλοφορήσει, μαζί με την απόδειξη.

Ψέμα πρώτο : Η κυβέρνηση χάνει χρόνο, καθυστερεί, δεν διαπραγματεύεται.

Η αλήθεια : Όλοι θυμούνται πως την Δευτέρα μετά τις εκλογές, όλοι άρχισαν να δουλεύουν μέρα και νύχτα για να συστήσουν την κυβέρνηση και αμέσως μετά για να παράγουν έργο στα υπουργεία και τις υπηρεσίες. Μάλιστα, πολλοί ήταν εκείνοι που παραδέχθηκαν, πως για πρώτη φορά είδαν κυβέρνηση να κινείται τόσο γρήγορα.

Ψέμα δεύτερο : Η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε για 5 μήνες.

Η αλήθεια : Χρειάστηκαν ακριβώς 5 μήνες για να αποδειχθεί πως οι εταίροι δεν ήθελαν αυτή την κυβέρνηση (παρόλο που από πριν τις εκλογές είχαν εκφραστεί οι Σούλτζ, Γιούνγκερ, Μέρκελ κλπ. πως ο Τσίπρας δεν θα είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός και πως θα ήθελαν τους "φίλους" τους ξανά για να συνεργαστούν). Επίσης, απεδείχθη πως ο Σόϊμπλε ήθελε και θέλει το Grexit, όπως επίσης και πως σε κάθε αποδοχή προτάσεων από την κυβέρνηση, ο Ντάϊσεμπλουμ προσέθετε και νέα για να την κάνει να αρνηθεί. Από την άλλη μεριά, καθημερινά τα ΜΜΕ ανέφεραν πως όλα όργανα της ΕΕ ασχολούνταν με την Ελλάδα, με αλλεπάλληλες συναντήσεις.

Απεκαλύφθη δε και το σχέδιο της οικονομικής ασφυξίας που είχε ξεκινήσει από τον προηγούμενο χρόνο, όταν έβλεπαν πως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν σίγουρη. Το σχέδιο αυτό είχε στόχο την εξάντληση του προγράμματος, για να μπορούν να στερέψουν το χρήμα από τις τράπεζες και να αναγκάσουν την κυβέρνηση να παραδοθεί άνευ όρων. Σήμερα, ακόμη και το πιο "φιλικό" κανάλι, παραδέχεται την αλήθεια αυτού του γεγονότος.

Ψέμα τρίτο : Η μη πληρωμή του ΔΝΤ συνιστά χρεωκοπία.

Η αλήθεια : Η Ελλάδα δεν πλήρωσε την τελευταία δόση και δεν συνέβη απολύτως τίποτα ως προς αυτό, ενώ βρέθηκαν διάφορες λύσεις για να περάσει χωρίς συνέπειες, πολύ δε περισσότερο χωρίς χρεωκοπία.

Ψέμα τέταρτο : Το ελληνικό πρόβλημα δεν επηρεάζει την διεθνή οικονομική σκηνή.

Η αλήθεια : Καθημερινά όλα τα ΜΜΕ και οικονομικοί αξιωματούχοι ευρώπης και αμερικής, διατυπώνουν τις συνέπειες που έχει ένα ενδεχόμενο Grexit στις οικονομίες των άλλων κρατών, ιδιαίτερα της ΕΕ, με έμφαση στην μη αποπληρωμή των 30 δισ. που χρωστάει η Ελλάδα.

Το ψέμα αυτό συνδυάστηκε και με το γεγονός πως θεωρήθηκε αδύνατο το θέμα της απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο, κάνοντας Eurogroup, Euroworking group και Σύνοδο Κορυφής, να κάνουν συνεχείς συνεδριάσεις για το θέμα μέχρι σήμερα.

Ψέμα πέμπτο : Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κρυφό στόχο την έξοδο από ΕΕ και ευρώ.

Η αλήθεια : Απεδείχθη πανηγυρικά και με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού όπου και να μίλησε, με το νόημα του δημοψηφίσματος αλλά και με την μάχη που συνεχίζει να δίνει μέχρι σήμερα, πως αυτό ήταν και είναι ένα πολύ μεγάλο ψέμα.

Ψέμα έκτο : Το δημοψήφισμα ήταν λάθος.

Η αλήθεια : Σήμερα όλοι αναγνωρίζουν πως ήταν σωστή ενέργεια και ως μήνυμα προς την Ευρώπη και ως "αναβάπτιση" της έγκρισης του ελληνικού λαού και μάλιστα με τεράστιο ποσοστό επιτυχίας, δεδομένων όλων των αρνητικών συνθηκών, των επιθέσεων των ΜΜΕ κλπ.

Ψέμα έβδομο : Η κυβέρνηση έκλεισε τις τράπεζες.

Η αλήθεια : Παρ'όλο που πολλοί υποστηρίζουν πως έχει την υπογραφή του Τσίπρα, κανείς πλέον δεν μπορεί να αρνηθεί, πως ο πρωθυπουργός οδηγήθηκε σε αυτό το μέτρο μετά την διακοπή της χρηματοδότησης, ως ένα μέτρο προστασίας του κοινού και των συνταξιούχων, ώστε να μην γίνει μαζική και ολική ανάληψη των καταθέσεων. 

Ψέμα όγδοο : Η κυβέρνηση κάνει μυστικές συμφωνίες, δεν ενημερώνει τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων ή την Βουλή.

Η αλήθεια : Τα γεγονότα ήδη έχουν διαψεύσει αυτή την πρόθεση που απέδωσαν στην κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και άλλα πρόσωπα της πολιτικής.

Ψέμα ένατο : Ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει πάνω από την πατρίδα, το κόμμα, αποτασσόμενο στην "αριστερή πλατφόρμα" και την πολιτική της.

Η αλήθεια : Η κατάθεση της πρότασης που προκάλεσε την διαφοροποίηση της πολιτικής αυτής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, διέλυσε και αυτό το ψέμα.

Ψέμα δέκατο : Η κυβέρνηση δεν φέρνει την συμφωνία στην Βουλή.

Η αλήθεια : Η συμφωνία που προτάθηκε απέσπασε την έγκριση των 251 βουλευτών. Αυτό δε έγινε για πρώτη φορά, ενώ η προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχε φέρει καμία συμφωνία για έγκριση.

Ψέμα ενδέκατο : Το mail Χαρδούβελη ήταν καλύτερη από την συμφωνία που διεκδικεί σήμερα η κυβέρνηση.

Η αλήθεια : Το mail Χαρδούβελη ήταν μια πρόταση που δεν υπεβλήθη ποτέ και γιαυτό δεν μάθαμε ποτέ τις  αντιδράσεις από την Ευρώπη. Το "κόστος" της δε (1 δισ.) αναφέρεται χωρίς τα πλεονάσματα που προϋπέθετε, η επιτυχία των οποίων είχε κόστος 17 δις. Επίτηδες αποκρύπτεται το γεγονός αυτό, για να εμφανιστεί όσο γίνεται μεγαλύτερη η διαφορά.

Ψέμα δωδέκατο : Η προηγούμενη κυβέρνηση χειριζόταν καλύτερα τα θέματα με την Ευρώπη.

Η αλήθεια : Η διαφορά της αντίδρασης των εταίρων κατά την περίοδο της προηγούμενης κυβέρνησης με την αντίδραση της απέναντι στην παρούσα κυβέρνηση, είναι φανερή. Πριν, δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα, γιατί η κυβέρνηση υπάκουε στις εντολές των εταίρων. Σήμερα, γίνεται πραγματικά χαμός, ακριβώς γιατί η σημερινή κυβέρνηση ασκεί ανεξάρτητη πολιτική, που βεβαίως δεν αρέσει στους εταίρους μας, γιατί δημιουργεί "ευρωπαϊκό προηγούμενο" ενθαρρύνοντας τους λαούς και των άλλων χωρών να κάνουν το ίδιο.

Το μέλλον είναι αδιευκρίνιστο. Ωστόσο, τα ψέματα συνεχίζουν να διαδίδονται, γεγονός που μας δημιουργεί την υποχρέωση να επανέλθουμε και βεβαίως θα επανέλθουμε.

Ο δυϊσμός της ανθρώπινης συμπεριφοράς

Η επιλογή της συμπεριφοράς του ανθρώπου, υπακούει πλήρως στον στόχο που θέλει να πετύχει. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο πρώτος και κυριότερος στόχος του ανθρώπου είναι η ασφάλεια του, μέσα από την κυριαρχία του, έναντι των άλλων ανθρώπων ή της φύσης, εφαρμοζοντας αρνητικό ή θετικό τρόπο.

Παρατηρείστε λοιπόν τις πολιτικές συζητήσεις, για να διαπιστώσετε πώς ο καθένας σχολιάζει, κρίνει, περιγράφει κλπ. με τρόπο που να πετύχει τον προσωπική του στόχο, δηλαδή να "νικήσει" τον αντίπαλο, να "δικαιωθεί", να "επιβεβαιωθεί" κλπ. ώστε να νιώσει πως κυριάρχησε στην συζήτηση. Δεν τον ενδιαφέρει η αλήθεια, η ακρίβεια, η ενημέρωση των τηλεθεατών ή η μελέτη της πραγματικότητας.

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων, που προσπαθούν να πετύχουν τον προσωπικό τους στόχο μεν, όμως μέσα από την εμπεριστατωμένη ανάλυση, την παράθεση γεγονότων και όχι εικασιών, την περιγραφή καταστάσεων κλπ.

Ας, δώσουμε προσοχή σε αυτούς, γιατί από αυτούς θα μάθουμε περισσότερα και θα ωφεληθούμε απείρως πιο ποιοτικά.

Αν θέλετε ένα κριτήριο για να τους ξεχωρίζετε, δείτε αν η συμπεριφορά τους έχει θυμό, οργή, ένταση, αγωνία, άγχος, χειρονομίες, φλυαρία κλπ. Αυτοί όλοι ενδιαφέρονται να κάνουν εντύπωση και να νικήσουν όλους τους άλλους και βεβαίως ποσώς τους ενδιαφέρει η αναζήτηση της αλήθειας.

Κάποτε, πηγαίνει στον Μ.Γκάντι μια μητέρα με την κόρη της, παρακαλώντας τον να πει στο παιδί, να σταματήσει να τρώει ζάχαρη, γιατί χαλούσαν τα δόντια της.
Ο Μ.Γκάντι, της απάντησε : "τώρα, δεν μπορώ να της πω τίποτα, έλα σε μια εβδομάδα" και ευγενικά της είπε να ξανάρθει.
Μετά από μια εβδομάδα, ξαναπηγαίνει η μητέρα με την κόρη της και του υπενθυμίζει το θέμα. Εκείνος, της λέει : "ααα ναι ναι , θυμάμαι. Άκου κόρη μου, μην ξαναφάς ζάχαρη, γιατί θα χαλάσουν τα δόντια σου και θα έχει προβλήματα υγείας στο μέλλον", δείχνοντας πως δεν είχε κάτι περισσότερο να της πει.
Η μητέρα απορημένη του λέει : "δάσκαλε, με συγχωρείς, αλλά γιατί δεν της είπες το ίδιο πράγμα την πρώτη φορά που ήρθαμε, αφού μπορούσες;"
Και τότε ο Μ.Γκάντι, χαμογελώντας της απαντά : "δεν μπορούσα να της το πω, γιατί μέχρι πριν μια εβδομάδα έτρωγα και εγώ ζάχαρη. Τώρα που την έκοψα, μπορώ να της το πω!".

Ας το έχουν υπόψη τους οι βαθείς αναλυτές των γεγονότων, που έχουν ξετσουμίσει εσχάτως και λένε εξυπνάδες, κάνουν υψηλή κριτική και κατηγορούν τους πάντες και τα πάντα, χωρίς να έχουν κανένα έρεισμα αφού οι ίδιοι ή εκείνοι τους οποίους υποστηρίζουν, έχουν κάνει πολύ χειρότερα πράγματα.

Η δημοσιογραφία

Με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, ήρθε πάλι στην επιφάνεια, το θέμα της «δημοσιογραφίας». Ποια είναι «καλή», «σωστή», «αντικειμενική» κλπ και ποια είναι «κατευθυνόμενη», «μαύρη προπαγάνδα» κλπ ; Τι πρέπει και τι δεν πρέπει να πιστεύουμε;
Αρχικά, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, πως , όπως κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά, έτσι και η σύνταξη και μετάδοση των ειδήσεων γίνονται με τρόπο που να εξυπηρετείται ένας συγκεκριμένος στόχος. Δεν υπάρχει «αντικειμενικός» στόχος, εφόσον καθορίζεται από συγκεκριμένους ανθρώπους (υποκείμενα) γιαυτό και δεν νοείται «αντικειμενική» δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία είναι πάντα «υποκειμενική» δηλαδή ένα μέσο για την επίτευξη συγκεκριμένου στόχου του υποκειμένου.
Συγκεκριμένα, στις συζητήσεις που βλέπουμε στα κανάλια, η επιλογή των συμμετεχόντων, η σειρά και η διάρκεια ομιλίας του καθένα, τα θέματα που μπαίνουν, οι διακοπές, οι αλληλοκαλύψεις, οι εμβόλιμες ερωτήσεις, οι αντιπαραθέσεις κλπ. όλα μα όλα υπηρετούν τον σκοπό εκείνου που οργανώνει την συζήτηση. Το ίδιο και τα τεχνικά χαρακτηριστικά που επιλέγονται όπως : οι διακοπές για διαφημίσεις, ο τρόπος λήψης των συμμετεχόντων, η σύνθεση των τηλεοπτικών παραθύρων και κάθε άλλη «κινηματογραφική» λεπτομέρεια, υπακούει στο επιθυμητό αποτέλεσμα που πρέπει να βγει, δηλαδή στον στόχο που έχει καθοριστεί.
Οι ειδήσεις που μεταδίδονται, ομοίως, εντάσσονται σε αυτή την λογική. Η επιλογή της είδησης, το κείμενο παρουσίασης της, το τρόπος παρουσίασης, το ύφος του παρουσιαστή, τα πλάνα που ταυτόχρονα «παίζουν» σε παράθυρα, το «ιδεολογικό μοντάζ» δηλαδή η διαδοχή και διάρκεια των πλάνων (που δίνουν το νόημα που θέλει ο σκηνοθέτης), όλα μα όλα υπακούουν στον στόχο, στο τελικό αποτέλεσμα που πρέπει να παραχθεί. Σε αυτή την λογική υπακούνε και περιπτώσεις «ειδήσεων» όπως : «μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες λένε …», «υπάρχει ένα δημοσίευμα που ..», «διέρρευσε η πληροφορία», «το non paper λέει», «όλα δείχνουν ότι …» κλπ.
Όλα αυτά σηματοδοτούν και τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να παρακολουθούμε την δημοσιογραφία. Έχοντας επίγνωση της όλης διαδικασίας, γνωρίζοντας πως όλα γίνονται για τον εκάστοτε στόχο, παρατηρώντας τα τεχνικά χαρακτηριστικά μετάδοσης κλπ. εκείνο που έχουμε να κάνουμε είναι να στεκόμαστε μόνο στα γεγονότα, δηλαδή μόνο σε ό,τι έχει συμβεί και όχι στον τρόπο που παρουσιάζεται. Συνήθως, για την δημιουργία εντυπώσεων, οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν μια γλώσσα που δείχνει πως αναφέρεται σε γεγονότα ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για εκτιμήσεις και διασπορά «ψευδών ειδήσεων» (πχ. «έρχεται μνημόνιο», «οδηγούμαστε στον γκρεμό», «δείχνει την αποτυχία», «θα .. γίνει αυτό», «σημαίνει … εκείνο», «την Δευτέρα κλείνουν οι τράπεζες», «έρχεται .. credit control» κλπ. κλπ.).
Στο θέμα του νόμου τα πράγματα είναι απλά : παρανομία γίνεται μόνο στην περίπτωση που ανακοινωθεί ένα γεγονός το οποί δεν έχει συμβεί. Όλα τα άλλα είναι στόχοι, θέσεις, πολιτικές εκτιμήσεις, γνώμες κλπ. που ο καθένας μπορεί να έχει και να προβάλλει. Στο θέμα όμως του γεγονότος, ο νόμος θα πρέπει να είναι σαφής και αυστηρός. Δυστυχώς ο κόσμος, εκτός από τα γεγονότα, πιστεύει και τις εκτιμήσεις και γιαυτό φοβάται και τρομοκρατείται. Είναι θέμα παιδείας να μάθει να ξεχωρίζει την πραγματικότητα από την «φανταστική πραγματικότητα».

Μπήκαμε στην εποχή που ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει τι εννοεί ο άλλος, ποιές είναι οι προθέσεις του και τι περιεχόμενο έχουν αυτά που λέει και κάνει. Η άποψη του ίδιου δεν ενδιαφέρει !!

Επίσης μπήκαμε στην εποχή που μπορούμε να συμφωνήσουμε με κάποιον αλλά να λέμε πως δεν του έχουμε εμπιστοσύνη και πως θέλουμε μάρτυρες όταν μιλάμε μαζί του !!

Η "πατριώτισσα" πρώην δημοσιογράφος (που από πατριωτικό καθήκον απέκρυβε πληροφορίες που ήξερε) στην πιο κρίσιμη παρουσία της Ελλάδας στο ευρωκοινοβούλιο, επέλεξε να "εκλιπαρήσει" τον Γιούνγκερ να μας βάλει στις αγκάλες του. Ποιός μπορεί να είναι υπερήφανος γιαυτήν ???

Ελεεινό γλύψιμο της Μ. Σπύρακη σε Γιούνκερ & Σούλτς: Δεν φταίτε εσείς σε περίπτωση GREXIT (ΔΕΙΤΕ...

Ενημερωθείτε από το εκπαιδευτικό δίκτυο της ΑλφαΒήτα!

ALFAVITA.GR

Αυτή είναι η ελληνική θέση απέναντι στην Ευρώπη !!

Το ΧΩΝΙ - VIDEO- ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΕ το Ευρωκοινοβούλιο ο Γλέζος: «Δε σας τη χαρίζουμε την Ευρώπη!»

Ευθύς, ειλικρινής και απολύτως ανατριχιαστικός ήταν ο Μανώλης Γλέζος, κατά την ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο! "Η ελληνική κρίση δεν μπορεί να επιλυθεί εν...

TOXWNI.GR

 Διάφορα μικρά ...

Δεν είμαι υπέρ του Grexit αλλά πιστεύω βαθιά πως μπλοφάρουν οι εταίροι. Είναι ένα βρώμικο παιχνίδι για να υποταχθούμε, να κάνουμε ό,τι θέλουν, να διασώσουν την "κυριαρχική αξιοπιστία" τους και να αποφύγουν το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα είχαν ποτέ : την διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Δεν θέλει κανείς να συμβεί αυτό "επί των ημερών του". Σε όλους φαίνεται αυτό. Αλλά έχουν πρόβλημα, γιατί για πρώτη φορά ένα μέλος "σήκωσε κεφάλι".

Εχω την γνωμη πως η συμφωνια εχει γινει σε ολα τα σημεια της.
Οι ΕΕ απο την μια λεει πως συζηταει, διαβουλευεται και δεν θα σταματησει να διαπραγματευεται και απο την αλλη πως περιμενει την προταση, που θα εγκρινει ή θα απορριψει με την μια, γιατι δεν δινουν χρονο για εκ νεου συζητησεις.
Εκτιμω πως θα ειναι ενας επωδυνος συμβιβασμος δηλαδη με θετικα και αρνητικα σημεια, με καποια που υπηρχαν, αλλα και με νεωτερα που διεκδικησε η κυβερνηση. Η κυβερνηση θα βγει ευχαριστημενη και η αντιπολιτευση διαμαρτυρομενη.

Με αυτη την συμφωνια θα πορευτει η Ελλαδα τα επομενα 20 χρονια το λιγοτερο.

Δεν ειναι η πρωτη φορα στην ιστορια της Ελλαδας οπου η εγχωρια αστικη ταξη ζητησε την βοηθεια των ξενων για να καθαρισει (πολιτικα ή στρατιωτικα) καθε πολιτικο χωρο που ηθελε να δωσει την ευκαιρια στον ιδιο τον λαο να ζησει ανθρωπινα, χωρις ανεργια, σε μια χωρα χωρις διαφθορα. 

Τωρα κανει το ιδιο μεσα στην ΕΕ. Θέλει και μπορει η μεγαλη πλειοψηφια του ελληνικου λαου να υποστηριξει τις συνεπειες μιας σθεναρης αντιστασης και μιας μονιμης απεξαρτισης απο τους ξενους;

Ζουμε στην χωρα που εβγαλε την παροιμια "καλιο πεντε και στο χερι, παρα δεκα και καρτερει". Δυστυχως ...

Τελικα θα γινει η προταση του Βαρουφακη. Προγραμμα "γεφυρα", βραχυπροθεσμο και μετα μακροπροθεσμο προγραμμα. Η εγκριση θα γινει και απο τους 28 εταιρους της ΕΕ! Αυτη ειναι οντως μια σοβαρη διεκδικηση απο μια υπευθυνη κυβερνηση (και οχι υποτακτικη) που βεβαιως δημιουργησε μια σοβαρη αντιμετωπιση απο ολη την Ευρωπη!!

Η ομιλία του Μ.Γλέζου στην Ευρωβουλή σήμερα :

«Πρῶτον μὲν ἤρξω τοῦ λόγου ψευδῶς, ξένε, ζητῶν τύραννον ἐνθάδ᾽· οὐ γὰρ ἄρχεται ἑνὸς πρὸς ἀνδρὸς ἀλλ᾽ ἐλευθέρα πόλις. δῆμος δ᾽ ἀνάσσει διαδοχαῖσιν ἐν μέρει ἐνιαυσίαισιν, οὐχὶ τῷ πλούτῳ διδοὺς τὸ πλεῖστον ἀλλὰ χὠ πένης ἔχων ἴσον

(Πρώτα - πρώτα, ξένε, άρχισες το λόγο σου μ’ ένα λάθος, όταν ζητάς δυνάστη εδώ · η πόλη αυτή δεν εξουσιάζεται από έναν άνδρα, είναι ελεύθερη. Εδώ κυβερνούν οι πολλοί που εναλλάσσονται στα αξιώματα χρόνο το χρόνο, δεν δίνουν πιο πολλά στον πλούτο, και ο φτωχός έχει τα ίδια)».

Μάθημα δημοκρατίας για όλους τους "ευρωπαίους" !!

Ο Μεϊμαράκης και η Γεννηματά, και λιγότερο ο Θεοδωράκης, ακόμη και αυτή την στιγμή, έχουν μια στάση εχθρική, αποποίησης της όποιας ευθύνης και τήρησης απόστασης από την εθνική συνεννόηση. Η στάση τους είναι κατηγορική, καταγγελτική και αντιπολιτευτική. Αυτό σημαίνει πως δεν έχουν δεχθεί το αποτέλεσμα των εκλογών και πως περιμένουν στην γωνία για να καταγγείλουν λάθη της κυβέρνησης. Δεν τοποθετήθηκαν απέναντι στους εταίρους και στην δολοφονική τους στάση, αλλά αντίθετα τόνισαν τι "έπρεπε να είχε γίνει" και όχι τι πρέπει να γίνει, αποδίδοντας όλη την ευθύνη στην κυβέρνηση περιμένοντας τώρα την αποτυχία της.
Φαίνεται πως η πτώση της κυβέρνησης εξακολουθεί να είναι στόχος των εταίρων με την σύμφωνη γνώμη των εσωτερικών αντιπάλων που κάνουν πως την υποστηρίζουν, αλλά στην ουσία περιμένουν το "δυστύχημα". Αυτή η στάση των αρχηγών είναι σε ευθεία γραμμή με το σχέδιο των εταίρων που βασίζεται σε απαίτηση για "εθνική συμφωνία" την οποία όμως σήμερα, σπάνε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακριβώς για να δώσουν την ευκαιρία στους εταίρους να διαφωνήσουν και να οδηγήσουν την κυβέρνηση σε παραίτηση.
Τέλος, απεδείχθη πως το θέμα τους δεν ήταν "να είχε γίνει" αυτή η συνάντηση, γιατί και να είχε γίνει, πάλι την ίδια στάση θα είχαν, δηλαδή της μη συμμετοχής, ώστε η κυβέρνηση να πάει μόνη της στο στόμα των ευρωπαϊκών λεόντων, να φαγωθεί για να έρθουν εκείνοι μετά, να παραδοθούν και να "σώσουν" για άλλη μια φορά την Ελλάδα. Η δε στάση του ΚΚΕ, αφήνει την αντιπολίτευση ελεύθερη να κάνει το παιχνίδι της εναντίον της πρώτης κυβέρνησης που λίγο ή πολυ, ξεκίνησε έναν αγώνα για να αλλάξει κάτι στην θέση της Ελλάδας, μέσα στην ΕΕ και βεβαίως να φέρει σημαντικές αλλαγές στην ζωή των Ελλήνων.
Δυστυχώς, τα πολιτικά παιχνίδια, τα συμφέροντα και οι εξαρτήσεις τους, είναι τόσο ισχυρές, που αυξάνουν τον κίνδυνο της αποτυχίας της κυβέρνησης. Για άλλη μια φορά, η αστική τάξη της Ελλάδας, στο όνομα του λαού, προσπαθεί να παραδώσει την χώρα στα ξένα συμφέροντα, εν όψει του προβλήματος επιβίωσης που αντιμετωπίζει, το οποίο η ίδια δημιούργησε και τώρα επικαλείται προκειμένου να μην γίνει χρεωκοπία. Ας ελπίσουμε το καλύτερο ...

Οι υποστηριχτες του ΟΧΙ ας μην κανουν το αποτελεσμα οπλο εναντιον των αλλων, για να νιωσουν μια μικρη προσωπικη ευχαριστηση της νικης. Δεν χτυπας ποτε εναν φοβισμενο ανθρωπο. Αντιθετα, τον ενθαρρυνεις δειχνοντας κατανοηση και αγαπη. 
Θα υπαρξουν και εκεινοι οι φανατικοι του ΝΑΙ που θα συνεχισουν τον ανταγωνισμο με αρνητικες αντιδρασεις. Ας μην εντεινουμε το προσωπικο προβλημα μεσα στο οποιο εχουν εγκλωβιστει. Αν θελουν να σηκωσουν τειχος για να κλειστουν μεσα, ειναι δικη τους αποφαση. Με κατανοηση και ανοχη θα τους βοηθησουμε να καταλαβουν, να τα ρηξουν και να παμε ολοι μαζι να λυσουμε το προβλημα.

Προδοσια και υποταγη στον εχθρο ειναι οταν καποιος κατηγορει εκεινον που αντιστεκεται και τον θεωρει υπευθυνο για τα αντιποινα που φαρμοζει ο εχθρος για την αντισταση. Δεν γινεται να σε χτυπαει ο εχθρος και εσυ να τον υποστηριζεις, εκτος και αν το βλεπεις ως ευκαιρια για να νικησεις τον εσωτερικο σου αντιπαλο.

Οταν βρίσκεσαι σε κίνδυνο, δεν σώζεσαι από το δόλωμα που σου προτείνει κάποιος για να σε σώσει, σκλαβώνοντας σε για πάντα. Σώζεσαι μόνο όταν το αρνηθείς και βρεις δικούς σου τρόπους να επιζήσεις. Τότε και μόνο τότε θα επιβιώσεις για πάντα με ελευθερία και ανεξαρτησία ! 
Η παγκόσμια ιστορία διδάσκει με πολλά τέτοια παραδείγματα !!

Η ομόθυμη αντίσταση κατά του ξένου κατακτητή, είναι βασική αρχή εθνικής επιβίωσης, ανεξάρτητα από λάθη και παραλείψεις στον χειρισμό υποθέσεων. 
Πρώτα ξεκαθαρίζουμε με τον κατακτητή και μετά καθόμαστε να τα βρούμε μόνοι μας. 
Η στάση που αποδυναμώνει την συνολική αντίσταση, είναι λανθασμένη και επιζήμια, έστω και αν φαίνεται πως συμφέρει προσωρινά γιατί ο κατακτητής "αγοράζει" την υποταγή προς όφελος του. 
Χωρίς αυτή την βασική αρχή, ο λαός διαχωρίζεται και δημιουργούνται εσωτερικά μέτωπα !!!
"... μην φαγωθούμε μεταξύ μας ..."